Ağdü lətifələri 2

                                     Naxıs danışandı

 Dayım oğlu Bahadırın toyu idi. Kənddə adət belə idi: “Gəlin gələndən sonra toybaşı adamları süfrəyə dəvət edərdi.

   Amma bir məsələni də vacib bilirdi:

—İçənlər bu tərəfdə, içməyənlər o tərəfdə əyləşsinlər- deyərdi.

—Kəndin iki ağzı dualı bəndəsi Mürüd kişi, Mehman kişi keçib otaqda oturdular. Bu heynidə Xudum əmi əlində də bir uzun əl ağacı  böyürdən çıxdı.

—Yaxşı vaxt gəldin, qaynanan səni çox istəyir, keç otağa ağsaqqallar da oradadır-dedim.

Xudum əmi adəti üzrə bir çırt atdı:

—Kimdi ə, onlar?

—Mehman kişi ilə Müdrük kişi.

—Ə, qoy getsinlər işlərinə, onların ikisi də naxış danışardı.

Mən güldüm və ona başqa yeri göstərdim.

Məni də yasdan çıxardın

İzzət həkimin əziz qardaşı İsmayıl dünyasını dəyişir. Onun dostlarından iki nəfər (Nərçə və Zaman) yaxşı vururlar, gedirlər yas yerinə. İzzət bicin kəlləsi olur, onlarla danışanda içmələrini hiss edir. Dostlarını başdan ayağa süzür və can yanğısı ilə deyir:

—Ay bişərəflər, məni də yasdan çıxartsaydınız, olmazdı?

Bədnəzər

Şaxvəli və Eyvaz tanınmış, sınaqdan çıxmış bədnəzərlər idi. Onlar Sərgəndər təpəsində qoşa oturub gəlib-gedənlərə nəzər salırdılar. Bu zaman yelini südlə dolu Mərcan inək gəlib keçirdi. Şaxvəli əlini dizinə vurub dedi:

—Pa atona inəkdə yelinə bax e!

Onun gözü atəş-tutaş idi. Mərcan əlbəəl uzanır yerə. Eyvaz üzünü Şaxvəliyə çevirir:

—Dədənin evi yıxılsın sənin gözün atəş-tutaşdı ki.

Elə o dəqiqə Şaxvəlinin gözləri sulanır və qıpqırmızı olur.

Bəli, Allah bizi bədnəzərdən qorusun.

Riyaziyyat dərsi

Binnət müəllim riyaziyyat dərsini keçirdi. Mövzu kəsrin toplanması idi. Bu vaxt nazirliyin nümayəndəsi icazə alıb sinfə daxil olur. Binnət müəllim:

—Hə, uşaqlar, kəsiri toplamaq üçün surəti surət, məxrəci məxrəcin üstünə gəlmək lazımdır.

Tənəffüsdə gələn nümayəndə Binnət müəllimə irad tutur. İkinci dərs yenə həmin sinifdə həndəsənin yerinə cəbr keçir:

—Hə, uşaqlar, bayaq izah etdiyim düz olmayıb. Yuxarıdan göstəriş var, kəsri toplayanda ortaq məxrəc tapmaq lazımdır...

Bu məni hardan tanıyır?..

Bir dəfə Səfər gəlir qatar ayağına, bilet alıb minir qatara. Bir-iki stansiya gedəndən sonra bilet və sənəd yoxlayan özünü Səfər oturan vaqona çatdırır.

Səfər pasportunu verir sənəd yoxlayana. O da uca səslə:

—Bəhlulov Səfər Qulam oğlu.

Səfər əyilib yoldaşının qulağına pıçıldayır ki, sənin köhnədən savadın var, bu, məni hardan tanıyır?

Sonra da əlavə edir:

—Sən öləsən kənddə əmimgildə olub e, məni orda görüb.

Cibi də ürəyi kimi təmiz

    Bir dəfə qatarla uzaq səfərə çıxmış Binnət Bayramov kupedə təkcə oturub qatarın yola düşməsini gözləyirmiş. Birdən bir nəfər içəri daxil olur, çamadanı açır, pijama geyinir və Binnətə salam verir. Sonra yenə iki nəfər gəlir. Bunlar bir-birini tanıyan adam olur. Qatar yola düşür, onlar dərhal yaxşı stol açır və yemək-içməyə başlayırlar. Bir sağlıq, iki sağlıq deyiləndən sonra onlardan biri deyir:

—Gəlin tanış olaq. Mən Filankəsov Filənkəs yem anbarının müdriyəm.

O biri yoldaş Binnətə əl uzadır.

—Mən Üstüaçıq şəhərin milis rəisiyəm.

Üçüncü: Mənə pullu Kəlfirəliş deyərlər. Gündüşməz rayonunun pambıq məntəqəsinin müdriyəm.

Binnət də ayağa qalxıb deyir:

—Cibi də ürəyi kimi təmiz Binnət müəllim.

Namuslu keçi

Ağdü kəndində bu söhbət çox dəbdə idi. Uşağın çoxdusa keçi saxla, ağartısı bol olsun. Salamatın da uşağı çox idi. (Hümbətə Salamat deyirdilər) Arvadı Salamata yalvarır ki, a kişi, get bazardan bir sağmal keçi al, uşaqlar südünü hortdartsın.

Salamar bazara çatanda Qüdrət Tərxan keçini tərifləyirdi. «Çox namuslu keçidi, hər axşam evə gəlir, düzdü südsüzdü, amma namusludu» Salamat keçini alır gətiri evə. Arvadı sağır görür ki, südü yoxdu. A kişi, bu südsüz keçini neynirdin?-deyə soruşur.

—Arvad, Qüdrət dedi ki, çox namuslu keçidi, axşam yiyəsini ələtaş eləmir. Beləsi yaxşıdır.

Ulağa zoru çatmır

    Yay qurtarıb getmişdi, payız özünü yetirmişdi. Otun-ələfin yığılıb taya qurulan vaxtı idi. Əl-qan eləmək, gecəni gündüzə qatmaq lazım idi. Axşam şər qarışanda Məmməd müəllim iki ulaq götürür özünü çatdırır qonşu kolxozun kövşənində tığlanmış arpa-küləşə. Hər ulağa 10 bağ yükləyir, düşür yolun ağına. Ulaqlar dalbadal gedir, Məmməd müəllim də yabanı boynunun dalına qoyub qollarına aşırıb yavaş-yavaş hərdən «atoş» deyə-deyə gedirdi. Birdən gördü ki, ulağın biri yükün altında yatıb. O, arxadan, qabaqdan hayladı,  küylədi, yaba ilə yükün altına dürtmə vurdu bir murad hasil olmadı yabanı qoydu yerə əl atdı ki, ulağı quyruqlayıb qalxmasına kömək etsin. Nə görsə yaxşıdır. Örkən qırılıb yük palan qarışıq düşüb qalıb, ulaq lütüryan çıxıb gedib. Məmməd öz-özünə deyinməyə başlayır:

—Vallah yaxşı deyiblər, eşşəyə zoru çatmır, palanı toqqaşdayır.

Səbət

    Sabir ot-küləş oğurlamaqda çox pərgar idi. İşinə əngəl törədən qonşusu Həmid oğlu Sədirxanın «Bozdar»adlı iti idi. O, bir-iki kərə duyuq eləmişdi ki, axşam iti açmayın, gəlir bizim qapıda sülənir. Lakin qonşu onun dediklərinə əhəmiyyət vermir, günü qulağı batmamış «Bozdar»ı açıb buraxırdı.

Sabir bu axşam Kolxozun ot tayasından mütləq ot götürməli idi. Amma «Bozdar»ın hürməsi qarolçunu oyaq saxlayırdı, yatmağa qoymurdu. Sabir hirslənir, saman səbətini keçirir başına oturur aşağı başlayır addımlamağa. İt qorxudan Sədirxanı qoyur keçir. Hamı qorxudan itli-pişikli dolurlar dama. Sabir gedir yükünü tutur qayıdır. Səhər Heyvagül arvad Sabirin anası Güllüyə deyir:

—Az, bu gecə oxlu kirpi bizim itin üstünə sonra da özümüzə hücuma keçmişdi. Səhərə qədər evdən çölə çıxa bilməmişik.

Sabir də bu sözləri eşidəndə gülməkdən uğunur və deyir:

—Köpək oğlunun səbətində vahiməyə bax e.

Diş həkimi

    Sizə kimdən deyim, nədən deyim, hardan deyim, ordan deyim. Cümə axşamı günlərin bir günündə, gecənin qarımış vaxtı ağıl dişimin ağlı azaldı, başladı ağrımağa. Papiros tüstüsü verdim ağrısı kəsmədi, altında üzərlik yandırdım olmadı, bir dujin analgini dalbadal atdım dincəlmədim, üstünə sarımsaq əzdim qoydum daha da bərk ağrıdı. Sızıltıma arvad şirin yuxudan ayıldı, mənə tərəf tərs-tərs baxıb, acıqlı-acıqlı:

—Sən də qoymazsan bir tikə gözümün acısını alam-deyib yönünü o tərəfə çevirdi, başını bülədi. Arvadın bu hərəkəti mənə pis təsir elədi. Ə, neyləyim, neyləməyim, dərdimi kimə deyim? Sazı köynəkdən çıxartdım, «Qəhrəmanı» havası üstündə köklədim, başladım dişimə yalvarmağa

 Gəl qızılın baha vaxtı,

 Ağrıma dişim ağrıma.

 Dirənmə ki, daha vaxtıdı,

 Ağrıma dişim ağrıma

 Şuluqdu işim ağrıma.

 Ağrıma dişim ağrıma

 Ağrıyardın gündüz barı,

 Başlamısan gecə yarı.

 De, oyadım necə yarı?

 Ağrıma dişim ağrıma

 Şuluqdu işim ağrıma.

 İndi evdən necə çıxım,

 Haram oldu şirin yuxum,

 Hara gedim, kimə baxım.

 Ağrıma dişim ağrıma

 Şuluqdu işim ağrıma.

 Sənin mənə vəfan hanı,

Düşməni seç dostu tanı,

Sən Əvəzin çürük canı

Ağrıma dişim ağrıma

Şuluqdu işim ağrıma.

     Nə başınızı ağrıdım, dan yerinə səda düşənə qədər ləbbey  dedim. Üzünüzə səhər xeyrə açılsın. Səhər açıldı. Durdum başı alovlu qaçdım diş həkiminə. Başladım kabinetləri axtarmağa. Ə, gördüm pəzəvəngin biri oturub burda. Başımı içəri uzadıb dedim:

—Ürəyin qadama, bura diş doxtorudu?

Dedi:—Yox!Bura diş poliklinkasıdır.

Dedim: Nə yaxşı düz gəlmişəm, elə mən də oranı gəzirəm. Dədələrin goruna qurban olum, yaxşı deyiblər, axtaran tapar.

Dedim: Həkimbaşı, ürəyin qadama, sən elə oracığazı tap ver mənə sonrası ilə işin olmasın.

Həkimbaşı məni başdan ayağa süzdü, sonra könülsüz soruşdu:

—Bir de görək noluf? Nə hay-küy salmısan?

—Nolasıdı, dərdim sənə! Gecə yarıdan ağıl dişimin ağlı başından çıxıb ağrıyır. Bir ünüm yerdədi, bir ünüm göydə. Mən çəkəni heç it  də çəkməz. Həkimbaşı bir az da qımışdı, dedi:

—Axtardığın yer elə buradı, düz gəlmisən keç əyləş!

Keçdim oturdum. Gördüm ə, doxtur sınıq-salxaq bir diş yonan maşını saldı xoda. Düz üzümə baxdı.

—Ağzını geniş aç görüm!

Ağzımı açan kimi diş yonanı ilişdirdi dişimə. Ə, maşın işlədikcə gördüm üstümə un tökülür. Üstüm-başım oldu dümağ un. Həkimbaşı dişyonan maşını bir balaca əyləndirdi:

—Ağzını yaxşı-yaxşı yaxala.

Ağzımı balaca yaxaladım. O, yenə maşını xoddadı bir də girişdi dişimə. Ə, bu dəfə gördüm dilim yaman sancdı. Ağzım qızıl qana boyandı. Həkim üzünü köməkçisinə tutdu:

—Azz, ordan bir az yağlıqara düzəlt gətir, xəstənin dişini almaz bir az qişdədi.

Köməkçi də eləmədi tənbəllik pol əskisindən bir az cırdı, xəkandazın içində yandırdı, gətirdi. Ə, burda məni qəhər tutdu:

—Həkimbaşı, dilimi çox kəsmisən?

O, mənə elə baxdı ki, az qala bağrım yarılsın:

—Noluf ey! Dildi də! Ağız yarası tez sağalır. Həm də bir neçə gün rahat olacaqsan, dinib danışmayacaqsan. Sonra da xeyrin o olacaq ki, yeməyi az yeyəcəksən. Ə, bu belə deyəndə elə bil başıma bir qazan qaynar su tökdülər. Gördüm işin orası deyil, başladım yavıncamağa:

Yalvarıram, həkimbaşı

Mən yazığı lal eyləmə

Olmaginən işdə naşı,

Mən yazığı lal eyləmə

                                             

Dil ürəyin vəkilidir,

Gözlər mənə dikilidir.

Çox işlərim tökülüdür,

Mən yazığı lal eyləmə

Görünməyib bu iş hələ,

Ağzımda qan dönüb selə.

Əvəz deyir, bilə-bilə,

Mən yazığı lal eyləmə.

    Bu sözdən sonra həkimbaşı yağlıqarını basdı yaranın üstünə qanı kiritdi. Diş kəlpətinini

götürüb, saldı ağıl dişimə. Di bir diş, on diş 32 diş. Ağıl dişimdən başladı, ağılsız dişimdə nöqtə qoydu. Qada-bala sizdən uzaq olsun. O vaxtdan ta bu çağacan bir dişim ağrımır. Amma bir töhmət qalıb boynumda. Bir az ötkün danışanda deyirlər:

—Gərək sənin dilini o həkim lap dibindən kəsərdi.

Bax eləsən ki, vermirəm e!

        Bir gün camaatın gur yerində Çoban Balay kişi yenə xod verir dilinə:

--Böyük oğlum Garaya bu qədər, ortancıl oğlum Sadaya fılan qədər, kiçik oğlum Köçəriyə isə hamısından çox ata payı vermişəm.

        Sən demə Köçəri da adamaların arasındaymış. O, qabağa çıxıb deyir:

--Dədə, mənə nə vaxt ata payı vermisən?

        Balay ona tərəf tərs-tərs baxır və aramla deyir:

--Bax, eləsən ki, vermirəm, e!

Yaxşı pobedadı

Moskviç maşınının təzə çıxdığı vaxt Turab kişi bir Moskviç alıb gətirir kəndə. Xudum onlara gəlir. Soruşur:

--Bu nə maşındı ə?

--Moskviç

--Mos-kviç. Toylara sürəsən yaxşı pobedadı.

Kötüyün əhvalatları

Bir dəfə bir toyda Kötük «sapı çıxana» qədər vurur, olur lül-qənbər. Onu uzadırlar «nasılkaya» aparırlar. Bu vaxt bir nəfər səkkiz yaza-yaza gedirmiş. Kötük üz-gözünü turşudur və deyir:

—A bala, içə bilmirsən, içmə də! Ayıb olsun! Gör özün necə biabır edir e?

Mənim yolum cəhənnəmə düşməyəcək

Bir dəfə Kötük bərk xəstələnir, hamı deyir: «gedəsidir» Bu əhvalatı eşidən Ağlıkəm axşam çağı əlində bir zərf gəlir Kötükgilə və xoş beşdən sonra deyir:

—Qadan alım, Kötük qağa, bu məktubu hələhəlbət çatdır atama.

Kötük ciddiləşir və deyir:

—İncimə, mən apara bilmərəm.

—Niyə?

—Ona görə ki, mənim yolum cəhənnəmdən düşməyəcək.

Üzüm yarpağı

Bir gün Kötük Ağlıkəmi göndərir dükana bir şüşə konyak alsın. Ağlıkəm konyakı alıb gətirir. Kötük vacib iş üçün 5-10 dəqiqəyə başqa yerdə olur. Ağlıkəmin səbri çatmır, Kötük gələnə qədər konyakı açır, bir rumka içir, əvəzinə dəmli çay əlavə edir.

Bir azdan Kötük gəlri. Sən demə çörək də almaq lazım olur. O, Ağlıkəmi göndərir çörək almağa. Ağlıkəm qayıdana qədər Kötük də konyakdan bir stəkan tökür, içir. Çay əlavə edib butulkanı qoyur stolun üstünə. Ağlıkəm gəlir, məclis qurulur, keflər durulur, sağlıqlar deyilir. Növbəti rumkada Kötük görür ki, konyakın içində yarpaq var. O, üzünü Ağlıkəmə tutur:

—Ağlıkəm, bu nə olar?

Ağlıkəm tez cavab verir:

—Ə, konyakı üzümdən çəkmirlər, üzüm yarpağıdır, dana!

Nigaran getmərəm.

Bir gün Nərçə Ağayev bərk xəstələnir. Həyat yoldaşı onun belinə yaxşı küpə salır, ovur, tərlədir. O da babatlaşır. Soyuqlu gün olduğuna görə Nurxanım Nərçənin isti yun koftasını keçiribmiş əyninə. Nərçə bunu görür və Nurxanımı çağırıb deyir:

--Nurxanım, bundan sonra ölsəm də dərdim olmaz.

  Nurxanım da elə başa düşür ki, onu küpələdiyi, ovduğu və tərlətdiyi üçün belə dil-ağız edir. Lakin Nərçə ayrı məsələyə işarə edirmiş:

—Bildim ki, mən öləndən sonra mənim soyxamı geyinən var, çox şükür, ta nigaran getmərəm.

Durun, dur, Alı

Bir dəfə 8 nəfər oğru Kötüyün evini qarət etmək istəyiblər. Onlar evə dolanda Kötük onların 8 nəfər olduğunu bilir. Daha doğrusu oğruları sayır. Özünü itirmədən ağılla hərəkət edir.O, oğruları eşidən tərzdə çağırır.

Durun, dur, Alı,

Əmiralı, Piralı.

Oğru səkkiz, biz doqquz

                                                                                                      

«Biz doqquz» sözünü eşidən kimi oğrular əkilir. Xata Kötükdən sovuşur.

Tramvay gözləyirəm

Bir gün qonşu qadın Kötüyü çağırıb deyir:

—Ay Kötük qardaş, bizim bu dolab (şfaner) məni bezdirib. Elə ki, burdan tramvay keçir, dolabın qapısı öz-özünə açılır. Kötük qardaş,sənin köhnədən savadın var, bəlkə bunun dərdinə çarə edəsən.

Kötük dolabı başdan ayağa, ayaqdan başa süzür heç bir nöqsan tapa bilmir. Sonra üzünü qonşu qadına tutub deyir:

—A qonşu, bunun dərdini belə bilmək çətindir. Yaxşısı budur oturum dolabın içində tramvay keçəndə görüm qapı nədən açılır.

Bəli, Kötük keçir oturur dolabın içində. Bir azdan evin kişisi gəlir, plaşını soyunur və dolabdan asmaq istəyir. Qapını açanda görür ki, Kötük oturub. Kötük onu görən kimi:—ört-ört, tramvay gözləyirəm-deyir.

Tövbə etməmişəm

Kötük ziyarətdən qayıdandan sonra yenə əvvəlki kimi «ley-peyi» davam etdirir. Yaxın dostlarından biri:

--Hacı, bəs sən həcc ziyarətindən sonra yenə… Eyib deyil!

--Mən orda bu məsələ üçün tövbə etməmişəm, ona görə də bu əməllər günah sayılmır.

Mən gedəsi olmadım

        Kötük dostu Hulbaxanla həcc ziyarətinə getmək arzusuna düşürlər. Elə olur ki, Kötük gedir, Hulbaxan qalır. Kötük ziyarətdən qayıdandan sonra Hulbaxan soruşur:

--Hacı, ziyarətdən gələndən sonra nəyi etmək olar, nəyi etmək olmaz?

Hacı əlini saqqalına çəkib deyir:

--Yalan danışmaq, haram yemək, sağır malına kəm baxmaq, şərab içmək, zina etmək olmaz. Bu əməlin sahibləri cəhənnəm odunda yanacaqlar.

Hulbaxan gözünü süzdürə-süzdürə dedi:

--Mən gedəsi olmadım.

Xəstə artıq dünyasını dəyişdi

Kötük imtahan götürürdü. Ağlıkəm imtahan biletini çəkib fikirləşmədən cavab verəcəyini dedi.

Kötük etiraz etmədi. Ağlıkəm xəstəyə bir xörək qaşığı dərmən verməyi Kötüyə bildirdi. Kötük heç bir söz demədi və tələbəni yola saldı. Aradan bir neçə dəqiqə keçmiş Ağlıkəm qapını təlaşla açdı və dedi:

—Cənab Kötük, cənab Kötük mən xəstəyə dərmanı çox vermişəm.

—Xəstə artıq dünyasını dəyişdi, bala!

                                   

Bir kisə un yemişəm?

Bir dəfə Kötük kənddən şəhərə gəlir, bir yeməkxanaya girir. Xörəkpaylayan Kötüyə istədiyi yeməkləri gətirir. Hesab çürütmə vaxtı xörəkpaylayan deyir:

—13 şirvan

Kötüyün gözləri çıxır kəlləsinə və təəccüblə:

—Sənin deməyindən belə çıxır ki, mən bir kisə un yemişəm?

Sən demə Kötük 13 şirvana bir kisə un  alıbmış.

Ləzzət

Kötük gedir Moskvaya. Taksiyə oturur, maşının pəncərəsini açır və meh vurduqca xumarlanır və şellənib deyir:

—Ləzzət!

Sürücü xeyli fırlanır və nəhayət sərnişin ondan dayanmasını tələb edir. Sürücü maşını dayandırır və Kötük ona min manat pul uzadır.

Sürücü ona tərs-tərs baxır və deyir:

—Sluşay,mən gedirəm qabağa, sən deyirsən «nazad».Bu qədər yol sürmüşəm,heç olmasa sayqaca yazılanı ver.

Sən demə sürücü Kötüyün «ləzzət» deməyini  «nazad» başa düşür.

Burdan milyon adam keçib.

Günlərin bir günündə Əhməd, Tatos və Georgi xırda xuliqanlıq üstündə 15 sutkalıq həbsxanaya düşürlər. Georgi üçün yaxşı Kaxeti çaxırı gətirirlər. Məhbuslar dəmlənir. Tatos üzünü Georgiya tutub deyir:

—Ara, qatso, gəl bir parad-parad oynayaq.

Georgi soruşur ki, o nə cür oyundur?

Tatos deyir ki, mən çıxım stolun üstünə sən də gəl mənim qarşımdan keç və uca səslə de: Yaşayan böyük erməni xalqı! Ura! Sonra sən çıxarsan stolun üstünə mən deyərəm.

    Gürcü razılaşır. Erməni dediyi kimi addımlayır və deyir; Yaşasın böyük erməni xalqı! Ura!

Tatos aşağı düşür, Georgi stolun üstünə çıxmaq istəyəndə Tatos deyir ki,  ara, parad qurtardı. Georgi soruşur ki, nə üçün?

Tatos izah edir ki, ara, qatso, dünyada bir böyük xalq var, o da erməni xalqıdır, eli.

Georgi hirslənir, Tatosun qulağının dibindən elə ilişdirir ki, Tatos dünyasını dəyişir. Həbsxana rəisi haya gəlir və soruşur: Ə, bu erməni bədbəxti  kim öldürdü? Georgi cavab verir ki, mən hardan bilim kim öldürdü?

  Əhməd də demə Hacı dayının yerlisiymiş. Üzünü rəisə tutub deyir:

—Ə, dilu yeyim, gözun için yeyim, səhərdən burdan milyon adam keçirdi, ha indi mən hardan bilim ermənini kim murdar edib? Öl, ha!

Qoy növbədən kənar gəlsin

Kötüyün kabinetinin qarşısında xəstələr növbəyə dayanmışdı. Bir-bir müayinədən keçirdilər. Birdən xəstələrdən biri içəri keçib dedi:

—Cənab həkim xəstənin biri huşunu itirib yıxılıb yerə.

Kötük xəstəlik tarixi yaza-yaza:                                      

—Yaxşı qoy növbədən kənar gəlsin. Nizam-intizam yaratmaq mümkün deyil ha!

Qurutmamış olum.

    Bir dəfə Kötük çaydı boğulan bir adam görür.Onu sudan çıxarır, gətirir evinə, qurulayır yola salır.

    Bir gün gecəyarı qapı döyülür, Kötük xəbər alır:

—Kimdi?

—Mənəm, qurutduğun kürd.

Kötük qapını açır, «qonaq» gəlir, gecələyir, səhər gedir. Aradan bir neçə gün keçir, yenə gecə vaxtsız qapı döyülür. Kötük soruşur:

—Kimdi?

—Mənəm, qurutduğun kürd!

Kötük hirslənir, qapını açıb deyir:

—Ə, kürd! Qurutmuşam, qurutmamış olum, xoş getdin.

İrad

Bir dəfə Kötük işə bir az gec gəlir. Müdir onu danlayıb deyir:

—Gecikmisən sənə irad tuturam.

Kötük bu sözdən sonra pərişan olur. Dostlarından biri ondan soruşur:

—Nə olub? Dəryada gəmin batıb?

Kötük yan-yana:

—Müdir bu gün mənə «irad» tutdu. Məni qovacaq.

Dostu qəşş eləyib gülür:

—Ə, ləvənd, irad çox yüngül cəzadır. Ondan sonra töhmət var, şiddətli töhmət var.

Kötüyün eyni açılır bir də gecikmir.

Tupoy

 

Bir dəfə yol polisi Kötüyü saxlayıb sənədlərini alır. Kötük müdirin kabinetinə suçlu kimi daxil olur və əhvalatı danışır. Müdir ona tərs-tərs baxır:

—Maşının sənədləri hanı?

—Onları da aldılar.

—Ə, tupoy, sənədləri niyə verdin?

Buradan çıxandan sonra Kötük istəkli dostlarından birinə yaxınlaşır və soruşur:

—Ağlıkəm, sən bilmirsən «tupoy» nədi?

—Tupoy? Vallah mən də bilmirəm, elə mənə də tez-tez «tupoy» deyirlər.

Züy

Bir gün Kötük qara zurna çalmaq həvəsinə düşür. Orasını da deyim ki, heç bir hava çala bilmirdi. Oğlu Mırtığı da dəmçi götürür. Bir neçə gün qara zurnanı «püləyirlər», lakin heç bir şey çıxmır, bir murad hasil olmur. Kötük üzünü Mırtığa tutur və deyir:

—Ə, tupoy! Niyə dəm tuta bilmirsən?

Mırtıq hırıldaya-hırıldaya:

—Ay dədə, sən hansı havanı çaldın ki, mən onun züyünü tuta bilmədim.

Ana ürəyi

Bir məclisdə Kötük nə qədər çığırırsa da bir şey çıxmır. Bir nəfər məclis əhli ona yaxınlaşır və deyir:

—Ə, anası göyçək, oxuya bilmirsən, niyə məclisə gəlirsən?

Kötüyün həmkarı söhbətin nədən getdiyini soruşur. Kötük özünü itirmədən:

—Heç «Ana ürəyi» mahnısını sifariş verdi-deyir.

* * * * *

    Məclisin şirin yerində bir nəfər səxavətli iş adamı Kötüyün qənşərinə 100 ABŞ dolları qoyur və deyir:

—Əliağa Vahiddən oxu, qəzəl oxu.

Sən demə Kötük Vahiddən heç nə bilmir. O, həmkarına deyir:

—Ə, bu köpəkoğlu məni bərkə saldı, Vahiddən sifariş verdi, mən də ondan heç nə bilmirəm, puldan da əl çəkmək istəmirəm. O, başlayır özü bildiyi bir başqa qəzəli oxumağa. Birdən sifarişçinin  səndələyə-səndələyə ona tərəf gəldiyini görür və: «Ey Vahid, ey Vahid» sözlərini təkrarlayır. Müştəri əli ilə əla işarəsini verir. Sən demə, müştəri də Vahiddən heç nə bilmirmiş.