Ağdü lətifələri

Ağdü lətifələri

                                                 Yaxud Məhərrəmin işdəkləri

Kəndimizdə Məhərrəm dayı adlı çox baməzə bir adam vardı. İndi rəhmətə gedib. Allah rəhmət eləsin. Onu toylarımızın yaraşığı hesab edirdilər. O, həmişə toyda Narxanım adlı bir qadınla oynayardı. Oynaya-oynaya  Narxanıma sarı cumar və bu şərqini oxuyardı.

Ətəkləmə, yelləmə,

Eşqin vurub kəlləmə.

Hər yanım sənin olsun,

Tuman bağım əlləmə.

Camaat gülüşüb Məhərrəm dayını alqışlayardı. Biz uşaqlar da onun dediklərini yadda saxlayıb, bir-birimizlə zarafat edərdik.

                                         

Hasmiqin dağarcığı.

Bir dəfə qonşu uşaqlarını acından halsız görür, atı sürür Uz dəyirmanına.

Dəyirmançı Diqran içəridə oturub başını söhbətə qatmışmış. Qapının ağzında bir dağarcıq dən varmış. Məhərrəm dağarcığı alır qucağına, yeriyir irəli və deyir:

—Allah saxlasın, ay Diqran kirvə. Bu dəni sal ağnağaza, uşaqlar acdı.

Diqran tez dənin arasını kəsir, dağarcığın dənini tökür dənniyə, unluqdan hazır unu dağarcığa doldurub deyir:

—Ara, Maharram, di get, uşaqlar korluq çəkməsinlər.

İki gündən sonra Diqran Məhərrəmi görür və deyir:

—Ara, Maharramcan, sən o gün dəyirmana gələndə qapının dalında Hasmiqin dağarcığını görmədin? Ara, dağarcıq itib.

Ot biçini.

Yadımdadır, «Almalıq»da ot biçirdik. Məhərrəm dayı yenə qoçaqlığından danışırdı. Mən ona kələk gəlmək istədim. Uşaqları öyrətdim ki, mən bir iş görəcəm, siz də dediklərimi təsdiqləyin. Dedim:

—Ay uşaqlar, günorta yeməyinə hamımız evə gedirdik. Birimiz gec gəlir, birimiz tez. Gəlin gündə birimizin evinə gedək, topa da qayıdaq işimizin üstünə. Amma püşk atacağam. Yeddi nəfər idik. Yeddi kağız hazırladım. Hamısına Məhərrəm yazdım. Kağızları büküb yığdım torbaya. Birinci kağızı Məhərrəm dayı çəkdi. Deməli, bu gün Məhərrəm dayıgilə gedəcəyik. Getdik. İki toyuq kəsdi, üç araq aldı, bir qazan qatıq-ovduq elədi. Yedik, içdik, qayıtdıq işin üstünə. Kərəntini döyə-döyə dedim:

—Yox, bu yaxşı deyil, bir adama ağırdır.

O, tez yerindən durub elə qışqırdı ki, qulaqlarım batdı:

—Sən öl, buzovunu gətirib kəsərəm.

 

At alveri

Məhərrəm  katiblərin atını saxlayırdı. Rayona  kəndlərdən kolxoz sədrləri həmişə bəslənmiş atlarla iclasa, filana gələrmişlər.

Bir dəfə yenə belə olur. Naxçıvanın Külüs kəndindən bir nəfər at almaq üçün Sisyan bazarına gəlir. Məhərrəmin qulağına çatır ki, at alan var. O, «müştərini» tapır və aparır atlar bağlanan yerə:

—Katib tapşırıb ki, bu atlardan ikisini sat!

   Müştəri atları nəzərdən keçirir, yalını yoxlayır, burnunu tutur dözümünü öyrənir və səmənd atı almağa razılaşır, pulunu sayır verir. Məhərrəm atı yəhərli-yüyənli «satır» külüslüyə. Müştəri minir atın belinə, düşür yolun ağına. O, rayondan çıxmamış Məhərrəm atın yiyəsini tapır və deyir:

—Atı bir nəfər oğurlayıb, aparıb.

At sahibi bir yüyrək at tapır, düşür at alanın ardınca. Onu Güllübulaqda haqlayır:

—Ə, qırışmal, atı hara aparırsan?

—Necə yəni atı hara aparırsan? Pul verib at almışam, aparıram da bə!

—Ə, nə pul, nə almaq? At kolxozun atıdır. Onu kim sata bilər?

Uzun çək-çevirdən sonra atı qaytarır. Məhərrəm də pulun üstündən «zəhməthaqqı» götürəndən sonra qalanını verir müştəriyə.

Sənin neçə kişin var?

Bir gün Məhərrəm dəryazını götürüb gedir ot çalmağa. Gün çeşdə qalxır. Məhərrəm gəlib çıxmır. Nübaxgül başlayır deyinməyə:

—Balam, bu kişi niyə gəlib çıxmadı?

Gəlin Nübaxgülün deyinməyindən təngə gəlir:

—Ay arvad, bəsdir də, bunun da bir kişisi var...

Məhərrəm gələn kimi Nübaxgül gəlinin sözlərini qoyur Məhərrəmin ovcuna. Məhərrəm arvada tərs-tərs baxır və deyir:

—Çörək səni tutsun, deyərdin bala, sənin neçə kişin var?

Bəs hardaydın?

Bir dəfə Alverdi İrəvana uçmaq üçün təyyarəyə bilet alır. O, təyyarəyə minmək istəyəndə Məhərrəm ona yaxınlaşır və deyir:

— Bu təyyarəyə minmə, təyyarə göydə partlayacaq.

Alverdi bileti batsa da, Məhərrəmin sözünə baxır, təyyarəyə minmir. Ertəsi gün o, avtobusa bilet alır və salona keçmək istəyəndə Məhərrəm peyda olur və deyir:

— Bu avtobusa minmə, avtobus körpüdən aşacaq.

Alverdi tutur Məhərrəmin yaxasından:

— Axı sən kimsən, məni yolumdan edirsən?

— Mən sənin təhlükəsizliyini qoruyan Məhərrəməm.

— Ay şərəfsiz, bəs mən evlənəndə sən hardaydın?

Allahyarın keçisi

Allahyar adlı bir nəfər Qızılcıq kəndindən bir keçini Sisyan bazarına satmağa gətirir. Keçini alan 13 deyir, Allahyar 15 istəyir. 2 manata görə sövdə pozulur. Allahyar keçini bağlayır ulağın quşqununa, düşür yola. Məhərrəm bunu görür və yanındakılara deyir:

—Nə verirsiniz, bu saat o keçini açım gətirim?

O, belə də edir. Arxadan yavaş-yavaş gedib, keçinin ipini açır və keçir tinə. Allahyar da ulağın noxtasından tutub, arxasınca aparır. Yala çıxanda baxır ki, keçi yoxdur. O, pürfərəng qayıdır geri. Məhərrəm çıxır onun qabağına:

—Ə, Allahyar mamaoğlu, hara belə?

—Ə, dayıoğlu, bazara keçi gətirmişdim, alan olmadı, qaytarıb aparanda, bir də gördüm keçi yoxdur, açılıb qaçıb.

—Mamaoğlu, muştuluğumu ver, keçinin yerini deyim. Allahyar cibində olan 2 manatı Məhərrəmə muştuluq verir, keçini alıb aparır.

Küncüt əhvalatı

Kənddə «Dikdaşın üstü» deyilən bir yer vardı. Camaatın söhbət yeri idi. Dikdaşın üstü. Bir nəfər gəlir camaatın gur yerində kisəni qoyur yerə. Məhərrəm də böyürdən çıxır. Bir nəfər ağzı dinc durmaz deyir:

—Ə, bu dəli hardan gəldi?

Məhərrəm məsələni başa düşür və başlayır «fəaliyyətə». O, özünü lallığa vuranda elə bilirdin doğurdan da laldır, dili yoxdur. Məhərrəm yaxınlaşır küncüt kisəsinə bir sıxma küncüt götürür və lal adam kimi onun nə olduğunu soruşur. Küncüt satan nə qədər çalışır onu başa sala bilmir. Məhərrəmin hərəkətlərindən qorxur və çəkilir kənara. Məhərrəm küncütdən bir xeyli yığır şinelin ətəyinə və aralanır. Tini dönəndə bir nəfərlə rastlaşır və deyir:

—Ə, get ora, deynən ki, o dəli nə idisə səpirdi torpağa.

Həmin adam gəlir əhvalatı danışır. Küncüt satan şaqqanaq çəkir:

—Pa atonnan zırrama yiyəsi, o, elə bilir küncütü səpirlər e!

Çərəkə əhvalatı

Bir  gün dəyirmanda dəyirmançı Alməmməd kişi ilə söhbət zamanı onun əlindən çərəkəni alır və çevirir. Sonra Alməmmədin çərəkəsini qoyur cibinə, öz çərəkəsini çıxarır verir Alməmmədə. Alməmməd kişi çərəkəni çevirir, lakin nədənsə şübhələnir:

—Bu  çərəkənin sapını arvad nə vaxt dəyişib? Axı mənim çərəkəmdə qotaz yox idi.

Getdikcə onun içində qara fikirlər baş qaldırır:

—Axı mənim çərəkəmin sayı çox idi. Məhərrəm də altdan-altdan onun hərəkətlərinə baxır və bic-bic gülür. Birdən Alməmməd Məhərrəmin kələyini başa düşür və deyir:

—Vay sənin ananı...

Keşişin cavabı

Rayona hardansa bir axsaq keşiş gəlib çıxmışdı. Məhərrəm yanındakı hörmətli rəhbər işçilərə deyir:

—Nə verirsiniz, mən keşişi pərt  edim?

Məhərrəm gedir keşişin qabağına tənzim edir və deyir:

—Salım, keşiş ağa!

Keşiş onu başdan-ayağa süzür və deyir:

—Get sal atanın goruna. Ə, qırışmal, müsəlmansan əssəlamü əleyküm, russan privet, ermənisənsə parivces de! Köpək oğlunun salamına bax!

Məhərrəm pərt olur, suyu tökülmüş geri qayıdır.

Mərvə nənə ilə söhbət

Məhərrəm bir gün kənddə mamaçalıq eləyən Mərvə arvadın qabağını kəsir:

—Mərvə nənə, sənə bir sirr açacam, amma sən balalarının canı heç kəs bilməsin.

Mərvə də ona toxtaxlıq verir:

—Bala sirr açan Allahın düşmənidir, qorxma danış.

—Mərvə nənə, üzüm ayağının altına, sən Allah, bağışla, sən də mənim anam, vaxtımdan keçib, uşağa qalmışam, indi əl mənim, ətək sənin, bir çarə qıl bunu məndən rədd elə!

Mərvə arvad da onun kələyini başa düşüb deyir:

—Məhərrəm, kişilərə Əleyxa baxır, get onun yanına!

Mehralının payı

Mehralı gedib tərəkəmədən bir neçə erkək əkişdirir. Məhərrəm də kənddə sovet sədri işləyirmiş. O, Mehralının çağırır və hədələyir. Mehralı axşam beş qoyun gətirib, ötürür Məhərrəmin qapısına və deyir:

—Qarnının dərdi bu deyil, ala bu da sənin payın.

Güllünün Qibriş ilə görüşü

Rayona Qibriş adlı ağıldan qolay bir qadın gəlmişdi. O, bütün parça qırıntılarını tikərdi üstünə. O yandan gələndə adam eymənərdi. Bir dəfə Güllü arvad Minniyə donluq almaq istəyir. O, çoxuşaqlı idi. Amma çox mehriban və ürəyi təmiz qadın idi. Bir gün Məhərrəmə deyir:

—Məhərrəm, Minnik məktəbə gedəcək, donu yoxdur. Sən rayonda işləyirsən. Ona iki metr bambazı al gətir. Uşaqpulu alan kimi borcu verərəm.

Məhərrəm fürsəti əldən vermədən dillənir:

—Sabah gəl rayona, təzə bir parça dükanı açılıb. «Qibrişin dükanı» deyirlər. Dünyada nə qədər parça növü varsa, orada taparsan. Bez, bambazı, kişmir, gülməxmər, qonşupartladan...  Mən səni Qibrişlə tanış eləyim, həmişə nisyə parçanı ondan al.

Güllü arvad tezdən durub, götürülür rayona. Məhərrəmi tapır. Məhərrəm onu aparıb ötürür Qibriş yaşayan daxmaya və özü də kənarda dayanıb gözləyir. Bir  də görür ki, Qibriş Güllünü qatıb qabağına qovalayır. Məhərrəm gülməkdən uğunub gedir.

Sərkisin cəvizi

Bir dəfə Məhərrəm, Cəfərxan və Mehralı Ağdüzdə küləş biçirmişlər. Bizdə deyərdilər: «Küləş düşdü, qış düşdü». Rayonun Lor kəndində Sərkis adlı erməni iki kisə cəvizi yükləyib uzunqulağa aparırmış bazara. Məhərrəm bir an fikirləşir və tez durub soyunur. Əynində təkcə tuman-köynək qalır. Sərkis ulağın noxtasını çəkə-çəkə gedirmiş. Məhərrəm arxadan gəlir ulağın noxtasını çıxarır və ulaq qalır. Mehralı onu aşırır yalın dalına. Məhərrəm bir xeyli Sərkisin dalınca gedir və birdən noxtanı salır başına, ayağını dirəyib yerə geri dartınır.

Sərkis dönüb baxanda kəfən geyinmiş bir adam görür. Qorxudan dili tutulur, özünü buraxır dərə yenişə. Məhərrəm ulağın noxtasını da götürüb, gəlir dostlarının yanına və cəvizi bölüb aparırlar. Həmin ulağı Məhərrəm iki erkəyə Şağatlı Vahana satır.

Yumurta dəyişirəm

Kolxozun toyuq saxlayanı Hüseyn Qəmbərov çox mülayim adam idi. Onun başı qarışanda Məhərrəm keçir dama və yumurtaları yığır qoynuna. Bu heyndə Hüseyn kişi keçir içəri və Məhərrəmi görür:

— Ə Məhərrəm, nə iş görürsən?

— Hüseyn xalaoğlu, yumurta dəyişirəm. Bizim toyuqların xoruzu yoxdur.

O, qoynuna yığdığı yumurtalardan birini çıxarıb qoyur yerə, birini götürüb qoyur qoynuna. Hüseyn də elə bilir ki, toyuq basdırmaq üçün yumurta dəyişir.

Məhərrəmin fatihəsi

1918-ci ildə Andronik Uzunyanın hücumu nəticəsində Zəngəzur camaatı pərən-pərən düşür. Xanəhməd və Güləhməd qardaşlarının təzərəyi gedib çıxır Daşkəndə. Bütün ağzı dualı adamları da göndərirlər Sibirə. Nəhayət, ara sakitləşir, dünya düzəlir. Adamlar yavaş-yavaş qayıdır. Xanəhməd qalır Daşkənddə, Güləhməd gəlib öz dədə-baba ocaqlarını yandırır, evlərini şənləndirir.

Bu vaxt bir nəfər dünyasını dəyişir. Camaat üzünü kəndin «başbiləni» Məhərrəmə tutur.

— A Məhərrəm, sənin köhnədən savadın var. Bir dua ver mərhumu aparaq tapşıraq torpağa. Məhərrəm dua verməyi hardan bilirdi? Evdə bişməmişdi, qonşudan gəlməmişdi. Amma özünü sındırmayıb deyir:

Allahümmə səlli əla

Məhəmməd və əla Məhəmməd

Daşkənddə Xanəhməd,

Ağdüdə Güləhməd.

Məkkədə Məhəmməd

Fatəhət!

Beləliklə, Məhərrəm uzun müddət kəndin çox hörmətli mollası olur.

Məhərrəmin dua oxuması

Bir dəfə qonşu kənddən bir nəfər qeyri-müsəlman dünyasını dəyişir. Hüzr yerinə gələn Məhərrəm keşişə yaxınlaşır və deyir:

—Keşiş ağa, bizim adətimizcə ölü düşəndə dua veririk. O, keşişin razılığını gözləmədən başlayır dua verməyə.

Bər şiyəzid, bər köpəkoğlu,

Tülkü sifət, donuz baş.

Yezid müdam lənət!

Şahın taxtını əncüma çıxıb,

Keşişlər bizim öyümüzü yıxıb, 

Harsınlar tamam abırdan çıxıb,

Yezid müdam lənət!

                             Ermənilər dua üçün Məhərrəmə təşəkkür edirlər.

Dədə, benzin yoxdur.

Bir dəfə rayona gedirdim. Şuşada maşının yanacağı qurtardı. Döndüm yanacaq götürəm. Gecə yarıdan keçmişdi. Pəncərədən baxdım gördüm yanacaq satan yatıb. Pəncərəni döydüm, o, gözünü açdı:

— Yanacaq yoxdur-dedi-üzünü divara tərəf çevirdi. Mən pəncərəni bir də döydüm və

— Yekə oğlansan, uzaq yol gedirəm, dur mənə bir az yanacaq ver sovuşum gedim-dedim.

O, yerindən cəld qalxdı, şalvarın bir qıçını taxtı əyninə və hirslə dedi:

—Dədə, bayaq yatılı deyirdim, indi ayaq üstə deyirəm, benzin yoxdur.

Apardılar yumağa

Bir dəfə İzzət həkim bərk xəstələnib düşür xəstəxanaya. Eşidən, bilən xəstəyə baş çəkirlər. Get-gedə yönü bəri düşür. Onu aparırlar evə çimizdirsinlər, yenə qayıtsın xəstəxanaya. Elə bu dəmdə ona baş çəkməyə uzaq rayondan yaxın qohumları gəlir. Qapıçı onlara bildirir ki, elə 10 dəqiqə olar apardılar yumağa. Bu sözü eşidən kimi qohumları  vay-şivən qoparıb, ağı deyə-deyə düşürlər yola.

Dizinəcən çəkməli

Dirsəyinəcən düyməli...

Enli kürəkli, pələng biləkli

Dinməyəni dindirən

Gülməyəni güldürən

Hayıf sənə, ay oğlan!

Bir su içim saatda şəhərə hay düşür ki, bəs İzzət həkim dünyasını dəyişib aparıblar yumağa. Tanış-biliş qarışır bir-birinə. Kimi qəzetə başsağlığı verməyə qaçır, kimi molla gətirməyə. Amma İzzət həkim hər şeydən xəbərsiz özünə qüsul verirdi.   

Ta burda niyə oturmusan

Bir dəfə səhər-səhər kabinetin qapısı ehmalca açıldı. Mahmud Nəcəfov olar, deyib keçdi içəri. Stolun üstünə bir ərizə qoydu.

                                             Xahiş edirəm nəvəmin qonşuluqda olan uşaq bağçasına

                                             düzəlməsinə kömək əli uzadasan.

                                                                                                 İmza: Nəcəfov

Mən ərizəni oxuyub qurtarandan sonra özün niyə işə girişmisən? Hamı necə düzəldir sən də elə et.

O, bir az yazıq-yazıq, könülsüz gülüşlə:

—Hamı verir düzəldir.

—Sən də ver, düzəlt-dedim.

Bu sözdən sonra o, ciddi halda:

—Mən də verəcəm, ta burda niyə oturmusan əəə!-dedi.

Mən sənin gözu yeyim

Bir dəfə dayım Saleh Cəfərov qırılmış çəmbərəni (çəmbərə kotanı bazıya bağlayırdı)

gətirir dəmirçixanaya və Əmiraslan kişinin xoşuna gəlmək üçün deyir:

—Əmiraslan əmi, gözünü yeyim, məni tez yola sal gedim.

Əmiraslan kişi bir az hirslə:

—Mən sənin gözü yeyim, mən qızam mənim gözümü yeyəsən, mən sənin gözü yeyim,

otur gözlə!

Yetimə bax, itə bax!

Kəndimizdə İsmayıl İsmayılov adlı çox hörmətli bir Allah bəndəsi vardı. Nədənsə hamı ona «yetim» İsmayıl deyirdi. Bir gün onun «Bozdar» iti Əmiraslan kişini didib-dağıtmaq istəyir. Əmiraslan kişi yanıqlı-yanıqlı deyir:

—Ay məni qınayan, hı hə yetimə bax, itə bax!

Gəl qardaş, gəl

1918-ci ildə daşnak Andronikin hücumu nəticəsində kəndin camaatı pərən-pərən düşür. Əmiraslan qardaşı Rəhimlə Əskərana gedib çıxır. Onlar çörək pulu qazanmaq üçün dəmirçilik edirdilər. Bir dəfə onlar qonşu kəndə getmək üçün körüyü yükləyirlər uzunqulağa düşürlər yolun ağzına. Bu zaman 30 nəfər gənc oğlan hərbi komissarlığa gedirmişlər. Əmiraslan kişi hərdən-toş, qara eşşək, məməni yeyim. Cavanlar onu yamsılayırlar. Bu, Əmiraslan kişinin xoşuna gəlmir və qancıq oğluna bax e, qancıq oğluna bax e! Gənclər onlara hücum edir və uzunqulağı aşırırlar yolun alt  tərəfinə. Körüyün burnu yerə dirəndiyi üçün ulağın qıçları göyeəd qalır. Uşaqlaqr gülüşə-gülüşə aralaşırlar. Qardaşlar ulağı qaldırırlar, düşürlər yola. Əmiraslan kişi:

—Gəl qardaş, gəl, qar qoğundan qurtardıq.

Sən öl, xiyar getmişdi

Hüseynqulu adlı bir nəfər çoban gəlir Sisyan bazarına toğluları satır. İki kilo xiyar alıb yığır ciblərinə. Xiyar çox olduğundan ciblərə tam yerləşmir və bəzilərinin yarısı çöldə qalır. Bu halı görən Məhərrəm xiyarlardan əkmək istəyir. Amma Hüseynqulu duyuq düşür və Məhərrəmin əlini tutur. Məhərrəm özünü elə göstərir ki, guya düşmək qorxusu olan xiyarları çobanın cibinə basmaq istəyirmiş. Hüseynqulu onun üzünə tərs-tərs baxır:

—Sən öl, görməsəydim, xiyar getmişdi, ey!-deyir.

Hə, onda da bir az var

Cəfərxan kişi bir az şorgöz idi. O, həmişə taxıl biçinində bafaçı olardı, Mənzər də biçinçi. Mənzərin bacısı Zeynəbin canlar alan gözəlliyi varmış. Bir gün Cəfərxan üzünü Mənzərə tutur:

—Mənzər, Zeynəbin buğum-buğum, ağappaq topuğu necə olacay?

Mənzər də söz altında qalan deyilmiş:

—Cəfərxan əmi, qızın Təbəsi heç demirsən?

Cəfərxan görür ki, dəmir daşa ilişdi:

—Hə, onda da bir az var, deyə mızıldanır.

Yarısını kəs bəri ver

Bir dəfə bir nəfər oğlan əlində dürmək çıxır küçəyə. Firəddin müəllim onu görüb başlayır:

—Ayıbdır, məktəblisən, uşaq əlində dürmək küçəyə çıxmaz, utanmırsan yarısını, kəs bəri ver-deyir.

Müəllim də müəllimin suyun kəsərmi?

Kəndimizdə irili-xırdalı 24 bulaq var.

Əlmərdan bulağı, Əhliman bulağı, Əmirsayad bulağı, Güllücahan bulağı, Paşa bulağı, Yamac bulağı, Məmməd bulağı, Topsöyüd, İkigözlü, Yeddinovlu, Qurunov, Cəfərqulu bəyin bulağı, İçi bulaqlı, Qasım bulağı, Cəlil bulağı, Xanxanım bulağı və s. Di gəl ki, suyu diş göynədən bulaqların suyu bağ-bostanı sulamağa çatmırdı. Ona görə də bağ-bostan suvarmaq növbə ilə olurdu. Növbə İbiş müəllimə çatmışdı. O, bostanı şirin suvardığı yerdə su kəsilir. İbiş müəllim arx yuxarı gedir, görür suyu Məmməd müəllim kəsib öz bostanını sulayır. İbiş müəllim bu halı görəndə soruşur:

—Mamed müəllim, müəllim də müəllimin suyun kəsərmi?

Həmin cümlə camaatın arasında bu gün də dillər əzbəridir.

Hamısını satsam da

Xurruşovun vaxtında belə qərar çıxartdılar ki, əhali uzunquları saxlamasınlar. Qüdrət kişinin də nə az, nə çox yeddi uzunqulağı vardı. İclasdan sonra o, gəlib oturur«Hasarın» üstündə və çərəkəsini çıxarır:

—Qaraşalvar cöngəni satacam, toğluları satacam,yox hamısını satsam da qara eşşəyi satmayacam. Qara eşşəyi satdım və otu-küləşi, dəyirmana dəni kim daşıyacaq?       «Kürd»! O, arvadına kürd deyirdi.

Ay Mütəllim burda ha

Kənndə toy olanda hamının sünbülündə su oynayırdı. Qüdrət Cəfərovun toy gecəsi çox maraqlı oldu. Xonça gətirənlər şirin, gülməsi söhbətlər elədilər. Bəy corabı sağdış-soldışın corabından seçildi. Nə isə... Məqam çatdı, bəy gəlin yanına yollandı. O, həyəcanlı olduğundan əməliyyatı baş tutmadı. Bəyi çağırıb çıxartdılar çölə, ürək-dirək verdilər. Lakin o, duruxa-duruxa gedəndə, yaxın dostunu yadına saldı:

—Ay Mütəllim burda ha!!!

Qüdrətin toyu bircə bu sözlərlə yadda qaldı.

Div Sabir

Kolxoz yük maşınlarının yükünü çəkmək üçün bir təzə tərəzi almışdı. Tərəzini quraşdırmağa  gələn  ustalar  tərəzinin  hissələrini  ertəsi  gün  tapa  bilmədilər.              Kor - peşiman  qayıdıb  gedirlər. Kolxoz  sədri  narahat  olur  və  axtarışını  davam  etdirir. Bir gün görür ki, Sabir Əhmədovun ot tayasının altında tərəzinin ramalarının ucu görünür. Ramaları tayanın altından çıxarırlar, lakin qalan hissələri tapılmır. Sədr  üzünü Sabirə tutur:

—Ə, Sabir tərəzinin qalan hissələrini neyləmisən?

Sabir çox arxayın-arxayın:

—Qalanı nə idi ki, vurdum betona, çıxdı getdi işinin dalınca.

Ramanın birini 4 nəfər götürə bilmədi. Amma Sabir ramanı çox sərbəst halda  aldı çiyninə və rahat addımladı. Bunu görən sahə müvəkkili Şamo əlini əlinə vurdu və dedi:

—Vay dədəm vay, nənəm vay! Bu divdi ki!

Elə həmin vaxtdan oldu onun adı div Sabir.

Bu əti, bu da dərisi

Verginin qızğın vaxtı idi. Ət, dəri, yumurta, yağ və s. Vergiləri yığan hər gün gəlib çağırır, Topçu Hüseyini danlayırdı. Topçu Hüseyin kişinin də gözünün ağı, qarası bircə keçisi var idi. Vergi yığan yenə çağırıb onu hədələyir. Axşam keçi çöldən gəlir. Hüseyin, əlvida əziz keçim, deyib bıçağı çəkir onun boğazına. Ətini və dərisini gətirib idarəyə:

—Al, bu əti, bu da dərisi. Allah sənə hamıdan sonra ölüm versin. Yeddi baş külfətin boğazın qoydun quru-deyir.

Addama bəri

Kəndimizdə dəmirçilik edən Əmiraslan kişi çox zəhmətkeş adam idi. Kolxozun sədri Turab İsgəndərov onun kotan dəmirini düzəltmədiyini, işin axsadığını görür və gəlir dəmirçixanaya. Əmiraslan kişi sədrin qırımını hiss edir, çəkici alır əlinə, keçir zindanın arxasına:

—Addama bəri, çəkic qana gəzir, addama bəri.

Kolxoz sədrini gülmək tutur və xata sovuşur.

Elə bura da rahatdı

Ta qədimdən bəri bizlərdə qonaq çox əziz olub. Qonaq otağı, qonaq yorğan-döşəyi, qonaq üçün qənd-çay ayrı saxlanardı. Bir gün Əmiraslan kişi bacısı qızı Çiçəkgilə gedir. Çiçək də bir çarpayı ayırıb qonaq yorğan-döşəyini yığıbmış üstünə. Əmiraslan kişi çıxıb oturub çarpayının üstündə. Çiçək üstündə yanaltı olan bir stul göstərir:

—Dayı, bura rahatdı e, gəl burda otur.

Əmiraslan kişi yerini bir az da bərkidir:

—Elə bura da rahatdı, qızım!

Çiçək içindən qırıla-qırıla qalsa da bir söz demir.