Sumqayıt əfsanəsi.


                                             Sumqayıt əfsanəsi.
 
              Aşıq bir əfsanə dastan danışdı

                       Yaxından,uzaqdan,dostan danışdı.

                        O dedi:-«Sum»adlı bir qoçaq oğlan                        Bir gözəl məkanda sürümüş dövran.
                        Ovçu Pirim kimi ov ovlayırmış
                        Ceyranı,cüyürü ovsunlayırmış.
                        Pəhləvan cüssəli,pələng biləkli
                        Bir qartal baxışlı,bir qurd ürəkli.
                        Atını çapanda külək çatmazdı
                        Onun nərəsindən quşlar yatmazdı.
                        Nizəsi dağ oyar,qaya dələrdi,
                        Oxu yaydan çıxıb tükü bölərdi.
                        Sınıb əyilməzdi polad xəncəri ,
                        Səfərdən əli boş dönməzdi geri.
                        Onun istəklisi bir gözəl mələk
                        Elə gözəl idi tovuzquşu tək.
                        Qönçə dodaqları gül qönçəsiydi
                        Ona ilham verən yarın səsiydi.
                        Qəlibdən çıxmışdı boyu,əndamı
                         Ay kimi nurluydu qəlbinin şamı.
                         Adı Ceyran idi,baxışı ceyran
                         Görənlər husnünə olurdu heyran.
                         Ceyranın əlləri göydə olardı
                         Köksünün evinə sevinc dolardı.
                         «Sum»da ehtirasla süzərdi onu
                         Gözləri hər yerdə gəzərdi onu.
                         Onlar bir-birinə olmuşdu həmdəm
                         Eşq olan ürəkdə kədər, qəm?
                         Bir gecə vüsalın çırağı söndü
                         Sevincin təkəri geriyə döndü.
                         Təpəgöz deyilən qaniçən insan,
                         Yolunu bu səmtə saldı bir zaman.
                         Onları qəflətən əsir götürdü
                         Yer-göy götürməzdi vallah bu dərdi.
                         Təpəgöz onların qolunu çatdı
                         Gətirib kimsəsiz səhraya atdı.
                         Yayın qızmar çağı səhra yanırdı
                          Elə bil hər tərəf alovlanırdı.
                         Alov qarışmışdı sanki havaya
                         Dodaq həsrət idi bir udum suya
                         Bu zülmət gecədə o gözəl sənəm
                       Dedi:-Sum,yanıram,alışır sinəm.
                       Sum getdi Ceyrana su axtarmağa
                       Könül səməndini sürdü uzağa.
                       Bu dəm əcəl düşdü Sumun izinə
                       Qapılar bağlandı onun üzünə .
                       Birdən bu səhraya vəlvələ düşdü
                      Tufan tüğyan etdi,Sum selə düşdü.
                      Dalğa şahə qalxdı,Sumu apardı
                      Ceyran nalə çəkdi,şivən qopardı.
                      Sum,qayıt,Sum,qayıt,tez qayıt geri
                      Qayıt,qorxuludur axı irəli.
                      Sum,qayıt,Sum,qayıt,sən boğularsan
                      Sinəmdə sağalmaz bir dağ olarsan.
                      O ellər gözəli Sum deyə-deyə
                      Özü bilmədən düşdü çökəyə.
                      Əcəl xəbər tutdu,cumdu cumdu
                      Ölüm o mələyin üstünə cumdu.
                      O göl naqqa kimi uddu Ceyranı
                      Zülmət bir sükunət tutdu hər yanı.
                   
Ceyranın ömrü yetişdi sona
                      «Ceyranbatangölü»dedilər ona.
                      Bir dəfə o gölün üstünə getdim
                      Müqəddəs məkanı ziyarət etdim.
                      Oğlum,sən onu ziyarət eylə
                      Öləndə o sudan üstümə çilə.
                      Behişt çeşməsidir suyu o gölün.
                      Çalış ki,damcısı hədər axmasın,
                      Onun camalına yağı baxmasın.
                      Sum,qayıt,sədası çöllərə düşdü.
                      Süm, qayıt:dastanı dillərə düşdü.
                                                      

Комментарии