Dədə Heydər

Dədə Heydər

           

Müdrik el ağsaqqalı idi. O, Vətənini, torpağını sağlam ehtirasla sevdiyi kimi, millətini də, dilini də, dinini də ürəkdən sevirdi. «Ölsəm xalqımla birlikdə öləcəm, yaşasam xalqımla bilikdə yaşayacağam» deyirdi.

Heydər Əliyev bəşəriyyətin mənəvi fikir həyatı, real və ideal yaşayış arzuları ilə bağlı olan bir müdrik rəhbər, bəşəriyyətə nicat yolu göstərməyə qadir olan bir sərkərdə idi. O, qəlbində yaşatdığı arzularla, canlandırdığı gözəl, xoşbəxt gələcəyə inamla nəfəs alırdı.

Tarixi şəxsiyyət, dünya şöhrətli siyasətçi, siyasi dövlət xadimi, Müstəqil Azərbaycan dövlətinin banisi, memarı, qurucusu, dövlətçiliyimizin möhkəmlənməsində misilsiz xidmətləri olan, kamil insan, dahi rəhbər, ümummilli lider Cənab Heydər Əliyev 20-ci yüzillikdə Ulu Tanrının bizə, millətimizə, xalqımıza göndərdiyi nur idi. O nur qaranlıqları nurlandırır, xalqımızı daha parlaq gələcəyə aparırdı.

Cənab Heydər Əliyevin dünyasını dəyişməsini eşidəndə böyük sarsıntı keçirtdim. Bu ağır dərd ürəyimin çiynindən asıldı, qəlbində qəm karvanı hərəkət elədi. Cənab Heydər Əliyevə ümumxalq məhəbbətini 1994 cü ildə bir çağırışla 100 minlərlə adamın Prezident Aparatına gəlməsində, bir də onu son mənzilə yola salanda gördüm. Bəli, xalqımız Dədə Heydəri çox təəssüf ki, vaxtsız itirdi. Axı, Cənab Heydər Əliyevin bundan sonra görüləsi işləri, başa çatmamış arzuları, həvəslə düzəltdiyi Filarmoniyanın açılışına gəlmə niyyəti vardı. Axı, öz ciyərparası cənab İlham Əliyevi prezident kimi görmək, onu təbrik etmək, ağsaqqal xeyir-duası vermək həvəsindəydi. Axı, əsasını qoyduğu, bayrağını ucaltdığı, dünyaya tanıtdırdığı, böyük məhəbbətlə sevdiyi Azərbaycanı daha zəngin bir ölkə kimi görmək arzusundaydı. Allah rəhmət eləsin, qəbri nurla dolsun, ruhu şad olsun. Lakin bir təsəllim var ki, cənab Heydər Əliyevin uyuduğu məzar min illər keçsə də ziyarətgahımız, qibləgahımız,  səcdəgahımız, Kəbəmiz, Kərbəlamız, and yerimiz olacaq. Cənab Heydər Əliyevin müqəddəs əməlləri gələcəyə gedən yolumuzu daha da nurlandıracaq. Cənab Heydər Əliyev həmişə bizimlədir, qəlbimizdədir, əl boyda ürəyimizdədir.

İntizarla, həsrət ilə,

Biz yolunu gözləyirdik,

Dədə Heydər!

Gözləyirdik, təyyarələrdən çıxacaqsan

O vüqarlı baxışınla

Azərbaycan dünyasına

Sən yenidən baxacaqsan,

Dədə Heydər!

Gözləyirdik,

Təyyarədən düşən kimi

Oğlun İlham Əliyevin

Əllərini sıxacaqsan,

Dədə Heydər!

Nə biləydik, ömür yolu

Gəlib burda sona çatıb.

Nə biləydik, qürbət eldə,

Əcəl sənə əl uzadıb,

Dədə Heydər!

Bu xəbərdən sarsılıb,

Mələklər də ağladı.

Qayalara qısılıb,

Küləklərdə ağladı.

Durnanın qatarından

Bir-bir qırılıb düşən,

Lələklər də ağladı.

Bıldır-bıldır yaş tökdü,

Ləcəklər də ağladı

Nakam qalan arzular,

Diləklər də ağladı.

Güllər boynunu bükdü,

Çiçəklər də ağladı.

Gələn qara xəbərdən

Böyük cahan ağladı

Səni ürəkdən sevən

Azərbaycan ağladı,

Dədə Heydər!

Səni yola salmağa

Qalxıb bütün xalq gedir.

Böyüklərə qoşulub

Neçə min uşaq gedir.

Göyərçin qanadında,

Ellərə soraq gedir.

Dədə Heydər!

Bu izdiham, bu axın,

Elə bil ki, dənizdi.

Bu tarixi şəxsiyyət

Hamımıza əzizdi.

Hamıya ulu olan

Heydəri xalq istədi,

Xalqı Heydər istədi.

Xalq onu son mənzilə

Kədərlə yola salır.

O bizim qəlbimizdə

Yenə də rəhbər qalır.

Ulduzdu O, aydı O,

Ümmandı O, çaydı O,

Allahın bu millətə

Bəxş etdiyi paydı o.

Vicdanımın səsiylə,

Baharın nəfəsiylə,

Vətəndaş həvəsiylə

Bir dastan yazam gərək.

Sədəfli saz inciməz,

Çiçəkli yaz inciməz,

Sədi Şiraz inciməz,

«Gülüstan» yazam gərək.

                           Yerə-göyə sığmayan

Dəfə-neyə sığmayan

Bu itgini, bu dərdi

Allahın köməyilə

Qızıldan yazam gərək

Əl atıb yapışmışam

Xudanın ətəyindən

Heydərin zəkasıyla

Ağ günə çıxdı vətən

Ürəyimin qanıyla,

İstəyimin canıyla

Milləti ağ günlərə

Azadlığa çıxaran

Sədaqətli, vəfalı

Bir dostdan yazam gərək.

Bu millətə bu xalqa

«Qurtuluş»u O verdi

«Atəşkəsi» O verdi.

Yadların, yağıların

Qulağını batıran

 Bu gur səsi O verdi

Bu millətin özünü

Özünə qaytardı O

İtib-batan dilini

Sözünü qaytardı O

Telləri min havalı

Sazını qaytardı O

Müstəqil ölkəmizin,

Yazını qaytardı O,

Başı Ucadan uca

O vüqarlı bir dağdı

Bizimlə addımlayır,

Öndər ölməyib, sağdı

 Əl boyda ürəyimdə

Dağ boyda Heykəldi O

Gözümdəki işıqdı,

Ağzımdakı dildi O

Qurandı, yaradandı

Hamıya yar adamdı

Göz yaşım gilələndi                                       

Üzümdən yerə damdı.

Allah onu göndərmişdi

Gözəlləşsin bu vətənim

Haqdan gələn bir nur idi,

Haqsızlığa zülmə qənim,

1993-də, 94-də,95-də

Nələr çəkdi başı onun

Nankor əllə düyün düşdü,

Müşgül oldu işi onun.

Sərt ayların, nəhs illərin

Bu müxtəlif nəsillərin

Qaynağından saldırdı O

Yurdumuzun dincliyini.

Güllələrin yağışından

Qorudu O gəncliyini.

Fəlakətlər pəncəsindən

O, mərd çıxdı dönə-dönə

Buz suları diş göynədən

Yaylağına karvan-karvan

Elim köçən,

Dərəsində yarpız bitən,

Qayasında min əfsanə,

Nağıl yatan

Dağlar ona arxa oldu,

Kömək oldu.

Onu dağla qovuşduran

Dözüm oldu, qeyrət oldu

Əmək oldu.

Gərdiş ağır, zaman çətin

Beli bükülmüş millətin

Qamətini sən düzəltdin,

Bu xalq üçün nələr etdin,

Dədə Heydər!

93-də yazıdığım

şeir yadıma düşdü.

Şərin dizini bükən

Xeyir yadıma düşdü,

Dədə Heydər!

Daş-daş üstə qalmaz idi

93-də gəlməsəydin

Ölkə azad olmaz idi

93-də gəlməsəydin.

İş gəlmişdi gör nə yerə,

«Nər» olmuşdu bir heyvərə.

Bölünürdük neçə yerə

93-də gəlməsəydin.

Bakı burda dağılırdı.

Gəncə orda boğulurdu,

Millət cana yığılırdı,

93-də gəlməsəydin.

Azərbaycan, ana yurdum,

İlk yuvamı burda qurdum.

Yaranmazdı Milli Ordum,

93-də gəlməsəydin,

Dədə Heydər!

Bu sakitlik, bu sabitlik

Hopdu bizim canımıza

Danılmayan bir həqiqət

Aydın oldu hamımıza

Namərd addım ata bilməz

Dədə Heydər olan yerdə.

Nadan eli sata bilməz

Dədə Heydər olan yerdə.

O, zəkadı, qəhrəmandı

Vətən üçün daim yandı

Bizi gözdən salanların

Arxasınca daş atdı o.

Laylamızı, nəğməmizi,

Dilimizi yaşatdı o,

O, günəşdi, parlaq günəş.

Sönməz nuru, hərarəti

Bu torpağın üstündədir

Bir möhtəşəm palıddır o

Ruhu xalqın üstündədir

Ürəklərdə heykəlləşdi,

Ululaşdı, dahiləşdi,

Dilimizdə nəğmələşdi

Dədə Heydər!

Neçə-neçə təhlükədən

Bir ər kimi sovuşdu o

Ölüm heç də sevinməsin

Ölməzliyə qovuşdu o